مکزیک در جام جهانی ۲۰۲۶ برای سومین بار در تاریخ میزبان جام جهانی مردان است؛ اینبار در کنار آمریکا و کانادا، و بدینترتیب پرسابقهترین میزبان این رویداد به شمار میرود. تیم تحت هدایت خاویر آگیره میخواهد به حسرتی پایان دهد که از آخرین میزبانی در سال ۱۹۸۶ بر سر این تیم سنگینی میکند.
ثبات با آگیره
آگیره که پیشتر در جامهای جهانی ۲۰۰۲ و ۲۰۱۰ نیز سرمربی مکزیک بوده، سال گذشته جام طلایی کونکاکاف و لیگ ملتها را فتح کرد. مکزیک با یک دوره هشتبازی بدون شکست در سال ۲۰۲۶ و تنها دو گل خورده (۱-۱ برابر بلژیک و ۵-۱ برابر صربستان) وارد جام جهانی میشود. آگیره عمدتاً از سیستمهای ۴-۳-۳ و ۴-۱-۴-۱ بهره میگیرد و خط دفاعی ثابتی متشکل از خورخه سانچس، سزار مونتس، ادسون آلوارز و خسوس گایاردو ساخته است.
تجربه در کنار جوانی
ادسون آلوارز کاپیتان و قلب تپنده تیم است و گایاردو پس از کسب سومین جام قهرمانان کونکاکاف با تولوکا، بیشترین پاس گل (۱۳) و گل (۱۲) را در میان مدافعان لیگ مکزیک از جولای ۲۰۲۴ ثبت کرده است. در دروازه، رائول رانخل گزینه نخست شده، اما گیرمو اوچوای ۴۰ ساله نیز برای ششمین جام جهانی به اردو دعوت شده؛ رکوردی که تنها لیونل مسی و کریستیانو رونالدو با او شریکاند.
ستارههای رو به آینده
خط حمله ترکیبی از تجربه و استعداد است. رائول خیمنس ۳۵ ساله از زمان بازگشت آگیره ۲۰ گل در ۲۰ بازی زده و آرماندو گونسالس با لقب «مورچه» در یک سال اخیر ۲۴ گل برای چیواس به ثمر رسانده است. اما ستاره نوظهور، گیلبرتو مورای ۱۷ ساله از تیخوانا است که جوانترین بازیکن جام جهانی ۲۰۲۶ خواهد بود و در جام جهانی زیر ۲۰ سال ۲۰۲۵ با سه گل و دو پاس گل درخشید.
پایان یک حسرت چهلساله؟
مکزیک میخواهد به دورهای پایان دهد که در آن از سال ۱۹۸۶ و آخرین میزبانیاش، دیگر به مرحله یکچهارم نهایی نرسیده است. اگر آگیره بتواند تمایل محتاطانهاش را با هجوم متعادل کند و از حمایت هواداران خانگی بهره ببرد، رسیدن به نخستین یکچهارم نهایی در یک نسل دور از دسترس نخواهد بود.
